Rosanne, 24 augustus 2011
Canada , Baie-Saint-Paul 22°

Dromen uitgekomen!

En daar ging ik weer verder!

Van Halifax naar Sydney gelift (helemaal aan de andere kant van Nova Scotia). Ik had voor het eerst nog geen slaapplaats, maar via via die dag bij aardige mensjes een nachtje kunnen slapen (couchsurfing had geen banken die plaats hadden in Sydney!). Daar aangekomen had ik zelfs nog tijd om naar een mijnmuseum in Glace Bay te liften en een mijntoer in een kolenmijn te doen (een enorme mijn, 10 kilometer lang onder de zee). Die was niet zo spectaculair als in Bolivia (ok, niet zo onveilig en spannend ). De volgende dag in de ochtend naar Louisburg gelift, ik moest op tijd weer terug zjn voor de ferry en dan is liften niet zo relaxt, maar het is allemaal goed gekomen. Louisburg is opnieuw opgebouwd stadje uit 1600 nog wat. Het is wel grappig, maar niet erg super speciaal voor Canada! Precies op tijd voor de ferry naar Argentia, New Foundland. Dat is een 14 uur trip. Superluxe boot! Ik had geen bed geboekt, maar ik was al snel in gesprek met een jongeman die me een lift de volgende dag naar St. John's (hoofdstad New Foundland) aanbood en de rest van de avond een beetje met hem opgetrokken en uiteindelijk bleek dat hij een hotelkamer had met twee bedden en zo was ik die nacht weer aan het couchsurfen, maar dan anders!

Heerlijk geslapen en de volgende dag zette de jongeman me in St. John's af (de twee uur hierheen was al erg mooi!). De couchhost Ian kwam me oppikken, liet me mijn backpack bij hem neerzetten en gaf me gelijk een kleine toer door de omgeving. St. John's ligt erg mooi aan de zee in een bijna afgesloten baai. Ik heb daarna zelf nog een beetje in de binnenstad rondgehangen en een korte wandeling naar 'Signal hill' gedaan vanwaar ik een prachtig uitzicht had en ook nog even een walvis zag langszwemmen! Op deze heuvel werd trouwens voor het eerst morsecode ontvangen vanuit Engeland! Nog even kort rondgehangen op George street, de beroemde straat van St. John's, vooral om het uitgaans leven, dus erg boeiend was dat niet, zeker niet alleen . Maar nog wel een beetje naar livemuziek geluisterd. Er zijn veel Ierse en Schotse invloeden hier, de muziek lijkt een beetje op countrymuziek. En das best leuke muziek!
De volgende dag zeekayaken in Witless Bay, een uurtje van St. Johns'. Het was wel weer erg mistig en beetje koud, maar het kayaken was op zich wel leuk. Geen walvissen gezien, maar wel een puffin (als ik dat vertaal in het Nederlands, krijg ik papegaaiduiker, dat klopt wel ongeveer haha) en een otter. Gelijk na het kayaken een boottoer gepakt naar een paar eilanden voor de kust die ecologische reserve zijn voor een hoop vogels, waaronder de papegaaiduikers . Het was erg koud, maar er waren wel duizenden puffins! Dus veel fotoos kunnen maken... Als ik die fotoos bekijk lijken ze helemaal niet echt, maar ze zijn het wel! Ze duiken dus ook heel diep onder water om vis te vangen, komen alleen naar het eiland om te broeden en verblijven de rest van hun leven op zee... Indrukwekkend hoor! s' Avonds lekker op de bank gehangen en een filmpje gekeken!

De volgende dag richting Fogo Island gelift. Onder andere door een aardige man opgepikt die allemaal souvenirs voor me ging kopen. De laatste tien kilometer werd ik door een jongen opgepikt die maar 1 ding bleek te willen, en die me uiteindelijk zelfs naar het eiland is gevolgd, maar ik heb hem weten te ontwijken . Aangekomen bij de ferry even contacten gelegd, aangezien ik nog geen slaapplaats had... De man die de tickets verkocht wist dat er een truck ook op de boot ging die in ieder geval naar het plaatsje Fogo ging. Half grappig opgemerkt dat ik ook wel bij de truckersmeneer (Rodney) wilde slapen voor een vergoeding... En zo was het geregeld! Daarna genoten van de enorme kwallen die rondom de ferry aanmeerplaats zwommen... De volgende dag mocht ik zelfs zijn auto lenen en het regende dus dat was erg fijn! Het eilandje is erg prachtig! De noemen het Newfoundland ook wel 'de rock', omdat het eigenlijk niks meer dan dat is, weinig vruchtbare grond oid. But vooral op het eiland was dat goed zichtbaar! Alleen een stuk of acht kleine vissersdorpjes en verder rotsen, lichte begroeing, kleine boompjes en vele meertjes. Een prachtige wandeling gedaan, ondanks de regen, en alweer een walvis vanaf de kust gespot! Later nog een ander wandelingetje gedaan, maar toen regende het wel erg hard! Was dus lekker verzopen toen ik terugkwam, maar wel genoten! Daarna even langs de visfabriek om verse codfish (oftewel kabeljauw) te halen... Ik moest namelijk nog een ritueel volgens om een echte Newfoudlander te worden: screeched in. Dat houdt in dat je een kabeljauw moet kussen, rum moet drinken en een cracker. Heb Rodney (Newfoundlander in hart en nieren) ook overgehaald om hetzelfde te doen en dat was wel grappig. Ik had het in St. John's ook kunnen doen, maar daar hadden ze helemaal geen kabeljauw, daar moest je de kont van een knuffelpuffin kussen... Maar goed! Ritueel gelukt en daarna lekker de vis gegeten samen met hutspot (dat eten ze daar ook veel!).

De volgende dag vroeg de ferry terug naar het vaste land (het eilandje was niet zo groot, dus alles wel gezien...) en op weg naar Gros Morne National Park. Het laatste stuk werd ik opgepikt door een familie die op weg was naar de boottoer in het park en ben maar gelijk met de meegegaan, want het was middag toen we daar aan kwamen. Prachtige boottoer door bergen die door gletsjes lang lang lang geleden zijn gevormd! Daarna werd ik afgezet bij een hostel dat niet echt een hostel was! Ik had de dag ervoor gebeld en al hun ene kamer was volgeboekt, maar ik kon in de tuin kamperen, dus dat heb ik de eerste twee nachten gedaan en de volgende twee nachten op de bank (voor het eerst vier nachten aaneengesloten ergens geslapen!).
Dag 1 de Gros Morne berg bewandeld (16 kilometer), al was het eerste stuk wel echt klimmen, behoorlijk stijl, maar prachtige uitzichten. Erg genoten!
Dag 2 wilde ik een paar kleine wandelingetjes doen een een stukje fietsen (de vorige keer dat ik twee lange wandelingen deed op twee opeenvolgende dagen was ik halverwege de tweede wandeling doodop!). Toen ik echter de eerste wandeling begon, bleek deze erg stijl te zijn en toen voelde ik opeens al mijn spieren van de dag ervoor! Wel de top gehaald, maar dat was mijn enige wandeling voor die dag en ben ook niet erg ver meer wezen fietsen! Was helemaal kapot! Op de terugweg nog wel heel dichtbij een mannetjes edelhert gezien, eindelijk . Ook trouwens nog naar een marine onderzoekscentrum geweest over de lokale marine beesten in de zee... Leuk!
Dag 3 wel weer een 16 kilometer wandeling gedaan. Deze ging naar een strand met een grot en een waterval en moest ook een rivier oversteken. Naar die grot was wel een klein avontuurtje, aangezien het vloed werd en het was allemaal erg slipperig en ik had tien minuten ofzo. Maar heb het gehaald . Verder was ik de laatste 5 kilometer wel weer erg moe. Toen ik klaar was toch nog even een 4 kilometer wandeling gedaan, die was behoorlijk vlak en ik kon hem niet missen (tablelands: hele vlakke bergen). Moe maar voldoen teruggelift en gelukkig kreeg ik snel een lift. Vroeg naar bed!

De volgende dag op weg naar de ferry om over te steken naar Labrador en mijn weg terug te maken naar Quebec en Toronto. Ik had het ook wel even gehad! Misschien iets te weinig rust genomen. Al dat gelift en geslaap op verschillende plekken brengt toch een beetje spanning met zich mee en was erg moe! Ook wel een beetje stress hoe het liften zou gaan in een enorme provincie met zo weinig mensen...
Op de ferry van labrador werd me al spontaan een lift aangeboden naar Red Bay, waar ik nog snel even een walvissenbotten wandelingtje heb gedaan voor het donker werd, in een bed en breakfast geslapen en de volgende ochtend aan de lange trip terug naar Quebec begonnen...
Ik werd gewaarschuwd voor enorme hoeveelheden irritante zwarte vliegen (die ik al eerder had mogen ervaren in quebec, ze kruipen overal en als ze je bijten heb je twee weken jeuk...). er werd me aangeraden een soort masker te kopen... ik merkt half grappig op dat ik een sweater en deet had, en dat ik me wel zou redden, en zo niet, dat ik er niet aan dood zou gaan... Toen kwamen er verhalen van mensen die zo vaak waren gebeten, je weetwel... Dus toch maar een stom netmasker gekocht. Zodra ik de winkel uit was en ik me klaarmaakte voor een lange liftdag, kwam er een auto langs, die stopte en ik had gelijk een lift helemaal naar Happy Vally-Goose Bay (550 km zonder ook maar iets verderop, geen asfaltweg...). We kwamen daar rond half 3 aan en besloten om maar gelijk proberen door te liften naar Labrador City (nog eens 550 km verder op een onverharde weg). En toen kwam het ongelooflijke verhaal......

Ik stond daar maar een beetje vliegen van me af te slaan (had geen zin in dat masker), 10 km van een dichtsbijzijnd iets, 1 auto per tien minuten, komt er een auto vanaf de andere kant aanrijden, met de magische woorden: er is een beer net om de hoek... Mijn eerste vraag terug was: moet ik maken dat ik wegkom of kan ik fotoos gaan maken... En ze zei dat ik fotoos kon maken het was maar een kleintje... Ik die kant op en jahoooooor, een allang door mij opgegeven beer!!! Wheoeooeoeoe . Niet al te lang van kunnen genieten, aangezien ik mijn tassen had achtergelaten en er een auto stopte die waarschijnlijk dacht dat ik was gekidnapt. En terwijl ik terugliep naar mijn tassen, kwamen er twee vrachtwagens langs die me hielpen herinneren dat ik aan liften was en niet op beren tocht. De eerst vrachtwagen stopte voor me en de twee knalde er bijna bovenop, scheelde maar een haar... En toen was de beer weg, maar wel een paar, niet geheel scherpe foto`s kunnen maken.... En de lift was ook nog eens helemaal naar Baie St-Paul (900 km, waarvan 500 onverharde weg).... En toen vond ik het reizen opeens wel weer leuk, haha . Ik was in een vrachtwagen met Steve en zijn zoontje en ze spraken amper engels, dus das gezellig voor een lange weg, maar we hebben ons best gedaan! `s Nachts in de stoel geslapen en de volgende dag een beetje bijgeslapen terwijl de vrachtwagen reed in het bed. Toen we aankwamen in Forestville mocht Steve niet meer verder rijden, omdat ie genoeg uur had gereden, en ik wilde toch nog even door naar Baie St. Paul, geen zin in weer een nacht in de bijrijdersstoel en vond zowaar in 2 minuten een rit naar daar. De vrachtwagen was erg vol, dus we reden langzaam en halverwege toen we moesten oversteken op de ferry, twee jongens aangesproken met een auto en die hadden wel plek... En reden ook 140 km per uur, dus ik kreeg wat ik wilde haha. Mn hart af en toe in mn keel, maarja, zoals bij alle ritten (de vrachtwagen reed ook best hard), vetrouw ik maar op de rijder, die rijden al heel lang zo en het is altijd goed gegaan... Dus... In twee dagen was ik van Red Bay terug in Baie St. Paul in Quebec...

Nu een beetje rondhangen en niks boeiends meer doen, genieten van het beetje zon en lezen en even nog een paar daagjes vakantie houden met een paar nieuwe vrienden totdat ik weer thuis ben, onder andere in Saint Julienne (Nancy en Ben) (en nog even souvenirs kopen ).

Waarschijnlijk zeer moe, maar ook zeer voldaan!

Rest me alleen nog even alle mensen te bedanken die deze reizen hebben mogelijk gemaakt!:
Behad, Mustafa, Howy, Jean-Ceasar, Madeleine en Yves, Vincent, Eric Lanthier, Gino Levesque, Aurelia Mouret, Liane Sandula, Nancy Brunelle en Benoit Racine, Meaghan Underhill, Stephan, Rhoda en kids Sherrard, Rod en Sharon Klassen, Dan, Krista Butterfly Ross, Carter Hall en Cathy, Sarah Jones, Ryan Nehring en medehuisgenoten, Doug Forsyth, Ian, Katy en Ben, Keith Woudill, David Porter, Rejean L. Dumas, Galius Trimm, Angelo, Steve en Alexander...

En al die mensen waarvan ik de naam niet meer heb, maar die mij hebben opgepikt, me nog even iets verder brachten dan ze gingen en altijd zeiden dat mijn engels zo goed was (ha! oude engels leraar!!!!) en dat ik moedig was (ik noem het zelf maar een beetje stom haha) en vroegen wat mijn ouders ervan vonden (wat vinden jullie er eigenlijk van??? ).

En jullie bedankt natuurlijk! Door te lezen ben ik toch niet helemaal alleen en heb ik de mogelijkheid mijn verhalen te delen!

Wat een topreis weer! En wat een bewijzen voor de goedheid van de mens!!! Het bestaat nog! Keep it alive!!!
Tot de volgende reis! (ik ben dinsdag weer terug).

Owja en voor degene die mijn geweldig fotoos hebben gemist (eerdere zijn alweer verwijderd...), binnenkort te zien op mijn hyves (rosyshome.hyves.nl) en facebook!

Liefs Rosanne

Verras Rosysworldtrip in Canada met een belletje via HalloBuitenland.nl